Αρνητική εικόνα παρουσιάζει η δικαιοσύνη στην Κύπρο
αναφορικά με την ταχύτητα διεκπεραίωσης των υποθέσεων, σύμφωνα με τον Πίνακα
αποτελεσμάτων της ΕΕ στον τομέα της δικαιοσύνης 2015. Ειδικότερα, όσον αφορά
στον αναγκαίο χρόνο για την εκδίκαση αστικών, εμπορικών, διοικητικών και άλλων
υποθέσεων σε πρώτο βαθμό, η Κύπρος βρίσκεται στην τέταρτη χειρότερη θέση
ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης με περισσότερες από 500 ημέρες (έτη 2010 και
2012). Αναφορικά με τον αναγκαίο χρόνο για την εκδίκαση κατ’
αντιδικία αστικών και εμπορικών υποθέσεων σε πρώτο βαθμό, η Κύπρος είχε για το
2013 τη δεύτερη χειρότερη επίδοση στην Ευρώπη με περισσότερο από 600 ημέρες.
Όσον αφορά στον
αναγκαίο χρόνο για την εκδίκαση διοικητικών υποθέσεων σε πρώτο
βαθμό η Κύπρος εμφανίζει την τρίτη χειρότερη επίδοση ανάμεσα στις ευρωπαϊκές
χώρες, ακολουθώντας την Ελλάδα που είναι δεύτερη χειρότερη πίσω από τη Μάλτα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2010 και 2012 για την εκδίκαση διοικητικών
υποθέσεων α’ βαθμού στην Κύπρο χρειάζονταν περισσότερες από 1000 ημέρες. Η
Κύπρος επίσης είναι προτελευταία (με την Ελλάδα τελευταία) στον πίνακα με το
ποσοστό εκδίκασης αστικών, εμπορικών, διοικητικών και άλλων υποθέσεων, όπου
έχει ποσοστό λίγο πάνω από 80% για τα έτη 2010 και 2012, δηλαδή εκδικάζονται
λιγότερες υποθέσεις από αυτές που εισάγονται. Το αντίστοιχο ποσοστό της Ελλάδας
για το 2012 ήταν λίγο πάνω από 60%. Δείτε αναλυτικά τα στοιχεία του Πίνακα αποτελεσμάτων
της ΕΕ στον τομέα της δικαιοσύνης 2015 εδώΠραγματικός Δικαιούχος σε Trusts: Δικαίωμα πρόσβασης του κοινού σε πληροφορίες UBO (ΔΕΕ)
Σύμφωνα με την Απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C -684/24 ( Across Fiduciaria κ.λπ.) και C -685/24 ( Unione Fiduciaria κ.λπ) στις 21/5/2026, υπό την προϋπόθεση ύπαρξης εννόμου συμφέροντος, το κοινό έχει πρόσβαση στις πληροφορίες για τον πραγματικό δικαιούχο των συμβάσεων καταπιστευτικής διαχείρισης του ιταλικού δικαίου. Κατά τη συνήθη έννοιά της, η σύμβαση καταπιστευτικής διαχείρισης είναι η συμφωνία με την οποία ανατίθεται στον καταπιστευτικό διαχειριστή η διαχείριση αγαθών ή δικαιωμάτων προς το συμφέρον του καταπιστεύοντος ή άλλων δικαιούχων. Σύμφωνα με την τέταρτη οδηγία κατά της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες [1], τα κράτη μέλη πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι εμπιστευματοδόχοι παρέχουν, τηρούν και καθιστούν διαθέσιμες τις πληροφορίες σχετικά με τους πραγματικούς δικαιούχους των εμπιστευμάτων. Οι υποχρεώσεις αυτές εκτείνονται και σε άλλα νομικά μορφώματα που έχουν δομή ή λειτουργίες παρεμφερείς με εκείνες των εμπιστευμάτων....

Σχόλια