Πειθαρχική ποινή σε δικαστή: Παραβίαση του δικαιώματος σε δικαστική προστασία λόγω απουσίας δικαστικού ελέγχου (ΕΔΔΑ)

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με απόφαση στις 22.10.2026, έκρινε ομόφωνα ότι η αδυναμία προσφυγής στη δικαιοσύνη κατά απόφασης του Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων παραβιάζει το Άρθρο 6 § 1 της ΕΣΔΑ.

Στην απόφαση Köse κατά Τουρκίας της 22ας Οκτωβρίου 2026 (προσφυγή υπ' αριθ. 54253/22), το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) εξέτασε την προσφυγή του Τούρκου δικαστή Ender Köse, ο οποίος προσέφυγε στο Στρασβούργο διαμαρτυρόμενος για την επιβολή πειθαρχικής ποινής σε βάρος του από το Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων (HSK). 

Ο προσφεύγων υποστήριξε ότι η έλλειψη δυνατότητας δικαστικής αναθεώρησης της εν λόγω πειθαρχικής απόφασης προσέβαλε το δικαίωμα πρόσβασης σε δικαστήριο, όπως αυτό κατοχυρώνεται στο Άρθρο 6 § 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). 

Παράλληλα, ο δικαστής υπέβαλε και παράπονο σχετικά με την απόρριψη αιτήματος μετάθεσής του, το οποίο όμως το Δικαστήριο απέρριψε ως απαράδεκτο λόγω έλλειψης αρμοδιότητας καθ' ύλην (ratione materiae), επισημαίνοντας ότι το εθνικό δίκαιο δεν αναγνωρίζει θεμελιωμένο «δικαίωμα γεωγραφικής εγγύησης» ή δικαίωμα τοποθέτησης σε δικαστήριο της επιλογής του.

Εξετάζοντας την ουσία της υπόθεσης ως προς την πειθαρχική κύρωση, το Δικαστήριο στηρίχθηκε στη σταθερή νομολογία του (όπως στις υποθέσεις Bilgen και Baka) και επιβεβαίωσε την εφαρμογή του Άρθρου 6 § 1 ΕΣΔΑ στις διοικητικές και πειθαρχικές διαδικασίες που αφορούν μέλη του δικαστικού σώματος, υπογραμμίζοντας ότι η δικαστική ανεξαρτησία απαιτεί την παροχή επαρκών εγγυήσεων κατά των αυθαίρετων πειθαρχικών μέτρων. 

Το ΕΔΔΑ διαπίστωσε ομόφωνα ότι η παντελής απουσία δικαστικού ελέγχου επί της πειθαρχικής απόφασης του HSK στέρησε από τον προσφεύγοντα το δικαίωμα σε αποτελεσματική δικαστική προστασία και πρόσβαση σε δικαστήριο. 

Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρξε παραβίαση του Άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης και επιδίκασε στον προσφεύγοντα το ποσό των 2.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη βάσει του Άρθρου 41.