Η Αίτηση 1/26 καταχωρίστηκε ενώπιον του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου δυνάμει του Άρθρου 9(2)(δ) του Ν.33/64, το οποίο ορίζει ότι το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο «επιλαμβάνεται αιτήσεως προς εξαίρεση Δικαστή του Διοικητικού Εφετείου και των Διοικητικών Δικαστηρίων, ύστερα από την απόρριψη τοιαύτης αιτήσεως εξαιρέσεως από το κατά περίπτωση δικαστήριο·».
Στην υπό κρίση υπόθεση, η Αιτήτρια, υπό την ιδιότητά της ως ενδιαφερόμενο μέρος στην προσφυγή, υπέβαλε αίτημα εξαίρεσης της πρωτόδικης Δικαστού που χειριζόταν την υπόθεση, το οποίο απορρίφθηκε από την ίδια για τους λόγους που αναλύονται στη σχετική απόφασή της.
Σε προγενέστερο στάδιο, η εν λόγω Δικαστής είχε εκδώσει ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα αναστολής της προσβαλλόμενης απόφασης. Μετά την καταχώριση και την απόρριψη της αίτησης εξαίρεσης, η εκδίκαση της προσφυγής ανατέθηκε σε άλλον Δικαστή, λόγω του διορισμού της αρχικής Δικαστού στο Διοικητικό Εφετείο.
Η πλευρά της Αιτήτριας υποστήριξε ενώπιον του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου ότι, παρά την εξέλιξη αυτή, η αίτηση διατηρούσε το αντικείμενό της για δύο λόγους: αφενός, διότι κατά τον χρόνο καταχώρισής της (29.6.2026) η Δικαστής δεν είχε ακόμη διοριστεί στο Διοικητικό Εφετείο και η υπόθεση εκκρεμούσε ενώπιόν της, και αφετέρου, διότι είχε προηγηθεί η έκδοση του προσωρινού διατάγματος· συνεπώς, ενδεχόμενη αποδοχή του αιτήματος εξαίρεσης θα ενεργοποιούσε τις συμφυείς εξουσίες του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου για την ακύρωση του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος.
Το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο υπογράμμισε ότι η απάντηση στο ζήτημα προκύπτει από το ίδιο το εύρος της δικαιοδοσίας που του απονέμει το Άρθρο 9(2)(δ) του Ν.33/64. Συγκεκριμένα, οι εξουσίες του περιορίζονται αποκλειστικά στην κρίση κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις εξαίρεσης ενός Δικαστή από τον χειρισμό υπόθεσης που εκκρεμεί ενώπιόν του. Παραπέμποντας στις αποφάσεις Καρατσής ν. Δημοκρατίας κ.ά. (2001) 3 ΑΑΔ 220 και Χαραλαμπίδης ν. Μελωδία (Χαραλαμπίδου) (1997) 1 ΑΑΔ 724, επεσήμανε ότι η απλή προσφυγή στο Δικαστήριο δεν θεμελιώνει από μόνη της δικαιοδοσία, ενώ οι «εγγενείς εξουσίες» που επικαλέστηκε η Αιτήτρια «…δεν διευρύνουν τη δικαιοδοσία ή τις εξουσίες του Δικαστηρίου, ούτε έχουν ως λόγο την επέκτασή τους».
Κατόπιν τούτων, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι, εφόσον η εν λόγω Δικαστής δεν επιλαμβάνεται πλέον της υπόθεσης —την οποία ανέλαβε από την 1.9.2026 άλλος πρωτόδικος Δικαστής— δεν υφίσταται περιθώριο έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και η αίτηση κατέστη άνευ αντικειμένου. Ως εκ τούτου, το αίτημα απορρίφθηκε, με τα έξοδα ύψους €800 πλέον Φ.Π.Α. να επιδικάζονται εις βάρος της Αιτήτριας. (πηγή: supremeconstitutionalcourt.gov.cy)
Σχόλια