Δικονομικά Όρια και το Συμφέρον της Δικαιοσύνης στην Καταχώριση Αντέφεσης: Ερμηνεία των Νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας (Εφετείο)
Το Εφετείο, ερμηνεύοντας τους Νέους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας, έκρινε ότι ο Κηδεμόνας Τουρκοκυπριακών Περιουσιών και ο Γενικός Εισαγγελέας νομιμοποιούνται ως εφεσίβλητοι να ζητήσουν παράταση χρόνου απευθείας ενώπιόν του για καταχώριση αντέφεσης, και παρά την αμέλεια της Νομικής Υπηρεσίας, ενέκρινε το αίτημα αποκλειστικά βάσει του υπέρτερου συμφέροντος της δικαιοσύνης [1]
Η υπό κρίση απόφαση του Εφετείου αφορά την εξέταση αίτησης ημερομηνίας 12.04.2024, με την οποία οι εναγόμενοι 3 (Κηδεμόνας Τουρκοκυπριακών Περιουσιών) και 4 (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας) ζήτησαν από το Δικαστήριο παράταση χρόνου για την καταχώριση αντέφεσης.
Το ιστορικό της υπόθεσης πηγάζει από αγωγή που είχε καταχωρίσει ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου ο ενάγων-εφεσείων σε σχέση με αγοραπωλητήριο έγγραφο ακίνητης ιδιοκτησίας, η οποία απορρίφθηκε πρωτόδικα.
Ο ενάγων καταχώρισε έφεση κατά της απόφασης το 2018, ενώ ο εναγόμενος 2 καταχώρισε εμπρόθεσμα αντέφεση. Οι αιτητές 3 και 4, αν και επιτυχόντες διάδικοι πρωτόδικα, δεν είχαν αρχικά καταχωρίσει αντέφεση, καθότι λόγω εσωτερικών ζητημάτων, αναδιάρθρωσης και παράλειψης ετοιμασίας ενημερωτικού σημειώματος στη Νομική Υπηρεσία, η εξέλιξη της έφεσης δεν είχε τεθεί έγκαιρα υπόψη των αρμοδίων.
Η πλευρά του εφεσείοντα έφερε ένσταση στην αίτηση, προβάλλοντας κυρίως ότι οι αιτητές δεν διαθέτουν δικαίωμα συμμετοχής (locus standi) στην έφεση εφόσον αυτή δεν στρέφεται εναντίον τους, ότι παρήλθε υπερβολικό χρονικό διάστημα έξι ετών, ότι οι εσωτερικές αμέλειες της Νομικής Υπηρεσίας δεν συνιστούν επαρκή δικαιολογία, καθώς και ότι η αίτηση υποβλήθηκε εσφαλμένα κατευθείαν στο Εφετείο αντί στο πρωτόδικο δικαστήριο.
Εξετάζοντας τα δικονομικά ζητήματα υπό το πνεύμα των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, το Εφετείο απέρριψε αρχικά τον ισχυρισμό ότι η αίτηση έπρεπε να υποβληθεί πρωτίστως στο κατώτερο Δικαστήριο.
Σύμφωνα με την ερμηνεία του Κανονισμού 41.6(1) των Νέων Κανονισμών και το άρθρο 41.3(3), καθώς και λαμβάνοντας υπόψη τη σύγχρονη αγγλική πρακτική (White Book), κρίθηκε ότι εφόσον η διαδικασία της έφεσης και της ήδη καταχωρισμένης αντέφεσης βρισκόταν σε εκκρεμότητα και ενώπιον του Εφετείου, η ορθή δικονομική οδός ήταν η υποβολή και εξέταση του αιτήματος απευθείας από το Εφετείο.
Αναφορικά με το ζήτημα του locus standi των αιτητών και το κατά πόσον εμπίπτουν στην έννοια του «εφεσίβλητου», το Δικαστήριο ερμήνευσε τον Κανονισμό 41.1(2)(ε) των Νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, καταλήγοντας ότι οι εναγόμενοι 3 και 4 σαφέστατα επηρεάζονται από την έφεση, δεδομένου ότι ο εφεσείων επιδιώκει την ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης και την ικανοποίηση της απαίτησής του από την επίδικη περιουσία, η οποία συνδέεται άμεσα με τις αρμοδιότητες του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών.
Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο επισήμανε ότι ακόμη και αν υπήρχε οποιαδήποτε αμφιβολία, η περίπτωση εντάσσεται στην πρόνοια του Κανονισμού 41.1(2)(ε)(ii), όπου το Εφετείο διαθέτει τη διακριτική ευχέρεια να επιτρέψει σε πρόσωπο να καταστεί διάδικος στην έφεση.
Ως προς την καθυστέρηση και τη δικαιολογία που προβαλλόταν από τους αιτητές, το Δικαστήριο υπέδειξε αυστηρά ότι οι εσωτερικές ρυθμίσεις της Νομικής Υπηρεσίας και η αμέλεια των λειτουργών της να ενημερωθούν ή να ακολουθήσουν τις εγκυκλίους δεν συνιστούν αποδεκτή δικαιολογία για την πάροδο έξι ετών.
Ωστόσο, ασκώντας την πρωτογενή διακριτική του ευχέρεια με γνώμονα το ευρύτερο συμφέρον της δικαιοσύνης και τη δημόσια τάξη, το Δικαστήριο έκρινε ότι το ζήτημα της φύσης της περιουσίας και της ερμηνείας της ειδικής νομοθεσίας είναι υψίστης σημασίας και πρέπει να εξεταστεί σφαιρικά από κάθε οπτική γωνία.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η ακρόαση της έφεσης δεν είχε ακόμη αρχίσει και ότι δεν προκαλείτο ανεπανόρθωτη βλάβη στον εφεσείοντα που να μην μπορεί να θεραπευτεί με κατάλληλη διαταγή εξόδων, το Εφετείο ενέκρινε την αίτηση. Παρέτεινε τον χρόνο καταχώρισης της αντέφεσης σε δέκα ημέρες από την ημέρα της απόφασης, με οδηγίες για ταχεία επίδοση και επαναπροσδιορισμό της υπόθεσης για προδικασία και ακρόαση, επιδικώντας παράλληλα τα έξοδα της αίτησης υπέρ του εφεσείοντα και εναντίον των αιτητών, πληρωτέα στο τέλος της έφεσης.
[1] ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ v. TORGUT YASHAR κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ.: 274/18, 19/7/2024 , δημοσίευση απόφασης: cylaw.org
Σχόλια